bibliognosta.blogspot.com

jueves, 9 de abril de 2020

el camino libro recomendable para sobrellevar la cuarentena


DELIBES LA TERNURA CRUDEZA Y HUMOR DEL ALMA CASTELLANA

Todo eso está en El Camino el mejor libro de Delibes. Aquí el autor vallisoletano echa el resto tanto en la descripción del paisaje como del personal. Resplandece al que se le llevaba el aire Don Miguel enfoca su espejo a lo largo del camino para describir carácter  para describir la vida en la lucha por la vida y contingencias de esta villa situada cerca de Liébana entre Palencia y Santander y León para escudriñar tipos como Rafael al que de perfil no se le ve, al que se le llevaba el aire . O describir el alma del mozuelo que al día siguiente se va a estudiar a los frailes y deja atrás sus amigos: El Mochuelo el Moñigo el Buche, la recuperar o Mica la hija del indiano, su primer amor imposible.
Cuenta las hazañas de las Léporidas y las Guindillas, las dos beatas de la parroquia,  y mete un malvís al que ha derribado de una pedrada en la caja de su amigo muerto ▬ ay Dios la que e prepara la gente cree que es un milagro▬ German el Tiñoso un entendido en pájaros que cruzaba canarios con jilgueros e imitaba el canto de las perdices y de las codornices que no hacen brrrrrr sino prrrrr acababa de morirse. 
Un mal día tiene la mala suerte de resbalarse mientras buscaba una culebra de agua en el río y desnucarse.  Cantan en el bardal los rendajos y por allá viene Andrés el hombre que de perfil no se le ve, al que se le llevaba el aire.  El maestro don Moisés partidario de la norma la letra con sangre entra mete la aritmética a palos en la sesera de aquellos pobres niños y castigaba con dureza cualquier infracción del alumnado poniendo al infractor de brazos en cruz con un tomo del Espasa en cada mano.  
En fin, EL CAMINO es un tour de force, una de las grandes novelas que se escribieron en Europa el pasado siglo. Describe una España desaparecida pero que alienta nuestra añoranza. Es Castilla  antes de vaciarse, antes de que llegase la industrialización y los nuevos amos que mandaron a aquellos hombres entecos al cementerio y a sus hijos a la ciudad. El campo la agricultura convertidas en segundas viviendas.
EL CAMINO es un tour de forcé, 

 una de las grandes novelas que se escribieron en Europa el pasado siglo. 

VILLALÓN CONTRA LAS PEREGRINACIONES JACOBEAS



Embasicetas o embasicoetas es la palabra con que Plauto designa a buharros bardajes y corruptores de menores y de aquellos polvos aquestos lodos el que va de romería se arrepiente al otro día.

—No me vengas ahora con mariconadas. A buenas horas mangas verdes. Mira lo que dice Juan Matalascallando: " La mejor romería es el camino real que lleva al cielo con la guarda de los mandamientos de la ley a maza y escoplo y estos sin caminar leguas se pueden cumplir todos ¡Cuantos peregrinos reniegan y blasfeman y se emborrachan o toman lo que no es suyo! No es menester ir a Hierusalen o a Santiago para salvarse”.

Y digo yo quien quiere salvarse en estos tiempos cuando son tan pocos los que creen en la vida eterna. El vivo al bollo, el muerto al hoyo y pobre del que se muere. Nada quiere saber de la Pelona la sociedad moderna. Por eso hacen tanto deporte y guardan régimen. No fuman y no saben que los que no fuman la palman antes. Los embasicetas están viendo visto y tienen por bandera el arco Iris. Las poligoneras no hacen falta que se encomienden a santa Magdalena. son la honra de la república y las proclaman reinas de las mañanas.

 Sales a la carretera y te encuentras a esos nuevos peregrinos de la calistenia y de la vida higiénica que quieren ganar la salud eterna por bordón un casco de acero sudando la gota gorda sobre el cuadro y el manillar de su máquina a pedales como ven poco a veces son arrollados por un automovilista borracho. Ya ves tú: es un peligro lanzarse a la carretera a ciertas edades. mejor estarse quieto en casa porque un buen libro dispersa el aburrimiento y son preservativos para esta acidia general que corroe a los hispanos. Eso es predicar en desierto. Ya lo sabemos. Aquí no agarra un libro ni dios. se pretende la vida ágrafa. Para saber ya tenemos la tele vamos a contar mentiras tralalá.

Los programas de Doña Champions la Perchelera puta la madre y puta la hija y puta la sombra que los cobijas ganan mucho dinero, pasándoles la pluma por el pico a los embasicetas y por ahí van las costumbres en medio de la cultura de la queja y aunque haya algunos que creen haber descubierto el mediterráneo estas peregrinaciones ciclistas como las romerías a Santiago ya eran motivo de escarnio para autores de la edad media. Yo de mis peregrinaciones jacobeas tengo muy mala experiencia. algún día las contaré si dios es servido.

Plumas tan significadas como el doctor Laguna, Chaucer y el propio Cervantes se meten con ellas. Un libro y un amigo quiero yo en mis lares y un camón y silla de coro para cantar el Domine labia aperies.  Abrid, Señor, mis labios. Clama, no ceses.

Que a estas y a las otras ya se las dirán de misas por más que den señales de haber ganado el jubileo de la juventud eterna. Los que van con flores a la diosa televisiva todas las tardes mejor estuvieran rezando el rosario Constituyen el manantial de inspiración de la novela picaresca estas flores de jara y estas hijas de la piedra. Venid y vamos sin movernos del confidente de nuestro cuarto de estar a empaparnos de chismorrerías de las celestinas mediáticas las nuevas alcahuetas.

Todos pegados al tele de plasma a los novelones de Cuéntame y a la telebasura de Telecrap.

Saltan aquí de nuevo al ruedo los personajes creados por Mateo alemán por Delicado Baeza, Castillo Solorzano y otros, que España es nación vieja, que aguanta todo lo que le echan, y todo esto nos parece deja vu, o visto para sentencia. Yo me imagino que la señora Champions y su hija que parece más joven que ella es la Niña de los embustes resurrecta.

Ojo, Pablos, que asan carne, recomienda Quevedo copiando el estilo del Satiricón. Existe un paralelismo semántico y de trama entre el Lazarillo de Tormes, el Crotalón y el Viaje a Turquía, salvando las diferencias del tono narrativo del primero con el estilo moralizante y gnómico de los libros que firma el Segoviense que ni puede ser otro que el doctor Laguna. El Lazarillo debió de ser un libro de juventud obsesionado por el hambre y la desventura en que vivían gran parte de los españoles en el periodo más álgido de su historia que fue la España imperial. al parecer Laguna fue médico de las galeras y eso le dio ocasión para describir la miseria de aquellos "infiernos flotantes" en tierras de Solimán. Se trata de verdaderos thrillers a la moderna. Viva nuestra literatura y abajo los telefilmes, los talkchous y los realitís tan irreales que

martes, 7 de abril de 2020

LIBROS QUE HAY QUE LEER EN TIEMPOS DE PESTILENCIA MUERTE EN VENECIA


Muerte en Venecia: un gigantesco Thomas Mann

¿Pestilencia en Venecia? ¿Qué pestilencia, signore? Son los del Ayuntamiento que están desinfectando… ya sabe el signore: la laguna, el sirocco, el calor, le dice a Gustavo Aschenbach uno de los trovadores que han llegado a amenizar las noches del Lido donde se hospeda el protagonista de esta novela, uno de los mejores libros escritos en el pasado siglo, llevada al cine en 1970 por Luciano Visconti con un cuadro de actores verdadero tour de force: Dirk Bogarde, Luciana Mangano y el sueco Brjön Andressen (Tadzio) el efebo del que se enamora el viejo escritor muniqués de huesos cansados. Aschenbach ha venido a veranear a la Ciudad de los Canales, pero encuentra la muerte una muerte dulce de peste bubónica ▬se ahogaban, la sangre se les volvía tierra y los contagiados perecían de congestión▬, mientras contempla corretear por la arena l único amor de su vida, un amor platónico a distancia, fraguado sólo en miradas y gestos.
El escritor alemán había buscado a lo largo de sus escritos y novelas la contemplación de la belleza una belleza que encontró plasmado en el rostro de aquel joven aristócrata polaco que se aloja con su madre, su aya y hermanas en el Lido. A Aschenbach le había abandonado su mujer por otro hombre. Lanza un mensaje el arte de la literatura es un ejercicio inane. Todos los escritores somos uno fracasados, somos camaleones enroscados en la cola de nuestro orgullo.
Suena la música de Mahler, sopla el viento del sur, los gondoleros cantan “tarantelas”, la gente muere en las calles venecianas que se han vuelto peligrosas… asaltos, latrocinios, borracheras. Siempre ocurre. Algunos hasta se enriquecen en tiempos de pestilencia. La peste y la guerra son inherentes a la condición humana, siempre llegan cuando menos se espera. He vuelto a leer “Muerte en Venecia” al cabo de muchos años en versión inglesa; en alemán podría, pero no me atrevo porque es tal la riqueza y delicadeza que oculta la gigantesca prosa de Mann que la labor puede ser tan tediosa y ominosa en los tiempos que corren y más cuando la peste llama a la puerta y estamos ante un Corvid-19, que llevaría meses su lectura. Y ríete de la peste bubónica. Lo que padecemos ahora es mucho más deletéreo.
El vibrión colérico se propagaba lentamente de forma ondulatoria mientras el virus Corona arrasa de forma global en alas de los nuevos inventos y de la moderna tecnología.
En 1911 el vibrión bubónico que procedía de la India tardó más de un año en llegar a Europa, la peste de 2020 erigiéndose en China se ha extendido por el globo terráqueo en unas semanas. Se habla de intereses comerciales y de guerra bacteriológica.
Disquisiciones aparte, este diácono que os escribe se ha solazado con los párrafos solemnes esa propiedad del lenguaje que los alemanes llaman acribia de Thomas Mann, se ha compadecido de la humanidad asolada, se ha quedado pasmado ante la belleza efébica de Tadzio  (un arcángel se aparece en la plaza de San Marcos) y comprende el mensaje del autor sobre la casta homosexualidad de su protagonista recapacitando sobre el tema con que los satanistas pretenden echar barro contra los muros de la Iglesia Católica.
En los altares barrocos esos angelotes con el culo al aire (putti) se retuercen alados en los altares barrocos, Fra. Angélico toma de modelos para sus pinturas religiosas a efebos alemanes. Entre los filósofos griegos (Platón, Aristóteles, Epicuro) el amor a los mancebos estaba institucionalizado porque se consideraba a las mujeres un ser intermedio entre la animalidad y la racionalidad.
Lo neutro y lo epiceno sexualmente prendía bien en las cavas vaticanas según Gide. La homosexualidad como el escorbuto la viruela el hambre y la guerra siempre nos acompañó a la condición humana. Mann no condena ni condona la debilidad de Aschenbach. Simplemente escribe una obra de arte, buena para leer en nuestra aflictiva cuarentena a causa del morbo pequinés      

lunes, 6 de abril de 2020

SANCHEZ ENTERRADOR DE LAS ESPAÑAS QUIERE ABRIR LAS PUERTAS DE DE AUSCHWITZ .MALDITO NAZI

Dcretos ukases conminaciones
sermones y homilías
desde el estrado mediático
palabras al oído, consignas
Ése que está ahí que se calle
escolta de cronies compinches de la cuerda y de cabezas gordas
y de los coños grandes
el más pestífero el de la madama Rosa
plenipotenciaria de los telediarios
no hay más preguntas
señores
al que me retruque
lo pongo en la calle
voy a abrir las puertas de Auschwitz
¿Pues cómo?
recluiré a todos los asintomáticos
en un campo
volverás a España
los KZ Lager
toda la vida es cárcel
este idiota engreído petulante
tiene maneras de un fuhrer
sin dialéctica
las chaquetas no le tapan
su culo culiparlante
contumaz asesino
de la eutanasia practicante
quiere que se mueran 
todos los viejos
quiere enterrar a la generación perdida de una guerra perdida por los marxistas
donde su abuelo y su padre fueron asesinos
en el bando franquista
Maldito seas Sanchez
por haber abierto con Soros una heridas
que solo se curarán con sangre
Blutblaths en perspectiva

domingo, 5 de abril de 2020


AL CAPITAN DE CORBETA FERNANDO VILLAMIL HEROE ASTURIANO DEL 98

España no te olvida, capitán,
Dejaste tu huella en la historia
Querías romper el bloqueo
Sabías que ibas a muerte segura
Allí estaban los yanquis
Loor y gloria
A ti el guaje de Serantes
Que fuiste el amor de España
Y de tu reina
Sólo el valor y tu entereza nos salva

sábado, 4 de abril de 2020


BERNARDO METGE Y EL CEPILLO DE LAS ÁNIMAS (II)

En la iglesia de Fuentesoto años 50 del pasado siglo arriba junto a las bóvedas de luneto anidaba la paloma del Espíritu Santo revoloteando en torno a las barbas del Padre Eterno ostentando la Bola del mundo y asomándose al retablo desde lo alto (dextera patris) flanqueado por dos ángeles de alabastro uno a la derecha y otro a la izquierda.
Me fijé bien ambos bienaventurados estaban sentados y eran ciegos. En la calle central aparecía san Pedro con las llaves encajonado entre dos columnas salomónicas talladas a imitación de jaspe.
Esta fue una visión gloriosa de mi catolicidad de mis primeras misas de los años de la infancia iglesias templo atestado mi trio Pedro que venía de arar y se ponía al armonio arropado por los puericantores o un coro de mozas cantaba la missa de Angelis de Perossi.
A lo largo de los años yo vendría  dar a otro templo el de Cudillero al cual llaman la catedralina que era una copia exacta diseñada por el mismo arquitecto en tiempos de Carlos III los mismos ángeles el mismo san Pedro, idéntica disposición arquitectónica.
Los hombres se sentaban en toscos banco de atrás y las mujeres se desparramaban sentadas a la morisca cabe sus hacheros (cirios encendidos por los difuntos).
 Al final de la misa don Saturnino que era un curón formidable de piel tostada que bajaba de misar del anejo e Tejares o de Valtiendas berreaba responsos ante los congregantes que acudían a ofrecer  minúsculas limosnas una perra gorda una perra chica raro era el que dejaba caer en el bonete de don Satur sostenido por las inocentes manos del monaguillo una peseta. Si caía un duro dentro del bonete era señal de que un indiano había vuelto al pueblo montado en un haiga a ver la parentela.
Por toda la nave sonaban los canturreos del cura:
▬Kyrie eleison Kyrie eleison, Pater noster… el padre nuestro lo bisbiseaba don Satur en secreto, pero luego alzaba el vozarrón:
▬A porta inferi
▬Erue animas eorum… De la puerta del infierno libra sus almas, Señor.
En ese momento caían los óbolos de la ofrenda. Había que aportar que las ánimas benditas se lo pagarán. Al final del responso el cura revestido de alba y estola animaba a la congregación a rezar una oración penitente para terminar:
▬Digan vuesas mercedes la confesión general.
Don Saturnino se metía en la sacristía, salía a escape y, arremangada la sotana, montaba en su bici y se largaba  a Valtiendas.
Con el rezo del confiteor acababa la liturgia dominical. Mi tío Pedro el sacristán bajaba la tapa del armónium, las chicas del coro bajaban por la escalera de la torre, los turiferarios apagaban las velas, iban saliendo poco a poco las viejas. Se escuchaban valle abajo las campanas de la iglesia de Pecharromán donde tocaban a misa.
Al abandonar el templo los hombres hacían un garabato ademan de santiguarse y se calaban la gorra en el atrio del templo donde se formaban corrillos. Con la boina cubriendo sus calvas hacían chanzas o comentaban los sucesos más relevantes de la semana al pie de una olma centenaria en medio de la plaza.
El sol de Castilla iluminaba las sonrisas desdentadas y las chaquetas con remiendos de aquellos labrantines que salían de misa y recordaban a sus difuntos en los responsos de don Satur a los que subieron a la barca del más allá y navegaban ya por la laguna Estigia desde donde no se vuelve nunca más.
La devoción a las Animas benditas formó parte de los pensamientos arraigados en mi infancia.
Muerte juicio infierno y gloria ten cristiano en mi memoria ponía en una gran cruz negra pasionista que se alzaba junto al cepillo de las animas al pie de la pila del agua bendita en la portada de la humilde iglesia de Fuentesoto y es que la muerte formaba parte de nuestras vidas y se hallaba presente inexorable en nuestra visión del mundo, a resultas de un culto ancestral.
La idea era que estamos de paso que la vida es breve y larga será la eternidad. Actualmente hoy a la muerte se le oculta. Devoción a las Ánimas benditas y un cantar: … a la Virgen del Carmen quiero y adoro porque saca las almas del purgatorio, ah el purgatorio fue una teología en la iglesia triunfal que se agrupaba en torno a los muros de Aviñón cuando el cisma de Occidente, dos papas, dos cabezas visibles, el escandaloso Concilio de Constanza y un papa Benedicto XIII honra y gloria de Zaragoza que se negó ante presiones y conminaciones a renunciar a la tiara porque el papa legítimo era él. Ni las iglesias bizantinas ni las nórdicas daban valor a esta creencia con la fuerza que se exhibía en los reinos de Aragón, Valencia, la Aquitania, Toscana. Parece ser que hoy ya no hay Purgatorio. Uno de los últimos pontífices lo suprimió. ¿Qué hacemos entonces con el cepillo de las Animas? El gran escritor catalán Bernardo Metge que escribía no solo en la lengua curial de los reyes aragoneses sino también en la fabla oscense y en latín aborda de la forma elegante esta profunda cuestión que revierte a las profundidades teológicas de la inmortalidad del alma que ya había inquietado a los griegos y romanos. Sea verdad o no que existan yo sigo en mi senectud rezando, como hice en mi juventud, un padrenuestro a las Animas Benditas antes dormirme… y ellas me lo pagarán porque a fuerza de padrenuestros se las sacaba del purgatorio y se encaminaban al Paraíso

miércoles, 1 de abril de 2020

MISA DE SEMANA DE PASION EN LATIN

Feria Quarta infra Hebdomadam Passionis ~ IV. classis

Sancta Missa

Compare    Divinum Officium      ↓  ↑     Ordo     Options
Ante Missam

Top  Next
Incipit
In nómine Patris, ✠ et Fílii, et Spíritus Sancti. Amen.
Top  Next
S. Introíbo ad altáre Dei.
M. Ad Deum, qui lætíficat iuventútem meam.
omit. psalm
Top  Next
V. Adiutórium nostrum ✠ in nómine Dómini.
R. Qui fecit coelum et terram.
Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et vobis, fratres: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et opere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et vos, fratres, orare pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
M. Misereátur tui omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis tuis, perdúcat te ad vitam ætérnam.
S. Amen.
M. Confíteor Deo omnipoténti, beátæ Maríæ semper Vírgini, beáto Michaéli Archángelo, beáto Ioánni Baptístæ, sanctis Apóstolis Petro et Paulo, ómnibus Sanctis, et tibi, pater: quia peccávi nimis cogitatióne, verbo et opere: mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa. Ideo precor beátam Maríam semper Vírginem, beátum Michaélem Archángelum, beátum Ioánnem Baptístam, sanctos Apóstolos Petrum et Paulum, omnes Sanctos, et te, pater, orare pro me ad Dóminum, Deum nostrum.
S. Misereátur vestri omnípotens Deus, et, dimíssis peccátis vestris, perdúcat vos ad vitam ætérnam.
R. Amen.
S. Indulgéntiam, ✠ absolutionem et remissiónem peccatórum nostrórum tríbuat nobis omnípotens et miséricors Dóminus.
R. Amen.
Top  Next
V. Deus, tu convérsus vivificábis nos.
R. Et plebs tua lætábitur in te.
V. Osténde nobis, Dómine, misericórdiam tuam.
R. Et salutáre tuum da nobis.
V. Dómine, exáudi oratiónem meam.
R. Et clamor meus ad te véniat.
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus,
Aufer a nobis, quaesumus, Dómine, iniquitátes nostras: ut ad Sancta sanctórum puris mereámur méntibus introíre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Orámus te, Dómine, per mérita Sanctórum tuórum, quorum relíquiæ hic sunt, et ómnium Sanctórum: ut indulgére dignéris ómnia peccáta mea. Amen.
Top  Next
Introitus
Ps 17:48-49
Liberátor meus de géntibus iracúndis: ab insurgéntibus in me exaltábis me: a viro iníquo erípies me, Dómine.
Ps 17:2-3
Díligam te, Dómine, virtus mea: Dóminus firmaméntum meum, et refúgium meum, et liberátor meus.
Liberátor meus de géntibus iracúndis: ab insurgéntibus in me exaltábis me: a viro iníquo erípies me, Dómine.
Top  Next
Kyrie
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Christe, eléison.
M. Christe, eléison.
S. Kýrie, eléison.
M. Kýrie, eléison.
S. Kýrie, eléison.
Top  Next
Gloria
omit.
Top  Next
Oratio
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spiritu tuo.
Orémus.
Sanctificáto hoc ieiúnio, Deus, tuórum corda fidélium miserátor illústra: et quibus devotiónis præstas afféctum, præbe supplicántibus pium benígnus audítum.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Top  Next
Lectio
Léctio libri Levítici.
Lev 19:1-2, 11-19, 25
In diébus illis: Locútus est Dóminus ad Móysen, dicens: Lóquere ad omnem cœtum filiórum Israël, et dices ad eos: Ego Dóminus, Deus vester. Non faciétis furtum. Non mentiémini, nec decípiet unusquísque próximum suum. Non periurábis in nómine meo, nec póllues nomen Dei ;ui. Ego Dóminus. Non fácies calúmniam próximo tuo: nec vi ópprimes eum. Non morábitur opus mercennárii tui apud te usque mane. Non maledíces surdo, nec coram cæco pones offendículum: sed timébis Dóminum, Deum tuum, quia ego sum Dóminus. Non fácies quod iníquum est, nec iniúste iudicábis. Non consíderes persónam páuperis, nec honóres vultum poténtis. Iuste iúdica próximo tuo. Non eris criminátor, nec susúrro in pópulo. Non stabis contra sánguinem próximi tui. Ego Dóminus. Non óderis fratrem tuum in corde tuo, sed públice árgue eum, ne hábeas super illo peccátum. Non quæras ultiónem, nec memor eris iniúriæ cívium tuórum. Díliges amícum tuum sicut teípsum. Ego Dóminus. Leges meas custodíte. Ego enim sum Dóminus, Deus vester.
R. Deo grátias.
Top  Next
Graduale
Ps 29:2-4
Exaltábo te, Dómine, quóniam suscepísti me: nec delectásti inimícos meos super me.
V. Dómine, Deus meus, clamávi ad te, et sanásti me: Dómine, abstraxísti ab ínferis ánimam meam, salvásti me a descendéntibus in lacum.

Tractus
Ps 102:10
Dómine, non secúndum peccáta nostra, quæ fécimus nos: neque secúndum iniquitátes nostras retríbuas nobis.
Ps 78:8-9
V. Dómine, ne memíneris iniquitátum nostrárum antiquárum: cito antícipent nos misericórdiæ tuæ, quia páuperes facti sumus nimis. Hic genuflectitur
V. Adiuva nos, Deus, salutáris noster: et propter glóriam nóminis tui, Dómine, líbera nos: et propítius esto peccátis nostris, propter nomen tuum.
Top  Next
Evangelium
Munda cor meum, ac labia mea, omnípotens Deus, qui labia Isaíæ Prophétæ cálculo mundásti igníto: ita me tua grata miseratióne dignáre mundáre, ut sanctum Evangélium tuum digne váleam nuntiáre. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Iube, Dómine, benedícere. Dóminus sit in corde meo et in lábiis meis: ut digne et competénter annúntiem Evangélium suum. Amen.
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Sequéntia +︎ sancti Evangélii secúndum Ioánnem.
R. Glória tibi, Dómine.
Ioann 10:22-38
In illo témpore: Facta sunt Encænia in Ierosólymis: et hiems erat. Et ambulábat Iesus in templo, in pórticu Salomónis. Circumdedérunt ergo eum Iudæi, et dicébant ei: Quoúsque ánimam nostram tollis? Si tu es Christus, dic nobis palam. Respóndit eis Iesus: Loquor vobis, et non créditis: Opera, quæ ego fácio in nómine Patris mei, hæc testimónium pérhibent de me: sed vos non créditis, quia non estis ex óvibus meis. Oves meæ vocem meam áudiunt: et ego cognósco eas, et sequúntur me: et ego vitam ætérnam do eis: et non períbunt in ætérnum, et non rápiet eas quisquam de manu mea. Pater meus quod dedit mihi, maius ómnibus est: et nemo potest rápere de manu Patris mei. Ego et Pater unum sumus. Sustulérunt ergo lápides Iudæi, ut lapidárent eum. Respóndit eis Iesus: Multa bona ópera osténdi vobis ex Patre meo, propter quod eórum opus me lapidátis? Respondérunt ei Iudæi: De bono ópere non lapidámus te, sed de blasphémia: et quia tu, homo cum sis, facis teípsum Deum. Respóndit eis Iesus: Nonne scriptum est in lege vestra: quia Ego dixi, dii estis? Si illos dixit deos, ad quos sermo Dei factus est, et non potest solvi Scriptúra: quem Pater sanctificávit, et misit in mundum, vos dicitis: Quia blasphémas: quia dixi, Fílius Dei sum? Si non fácio ópera Patris mei, nolíte crédere mihi. Si autem fácio, et si mihi non vultis crédere, opéribus crédite, ut cognoscátis et credátis, quia Pater in me est et ego in Patre.
R. Laus tibi, Christe.
S. Per Evangélica dicta, deleántur nostra delícta.
Top  Next
Credo
omit.
Top  Next
Offertorium
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus
Ps 58:2
Eripe me de inimícis meis, Deus meus: et ab insurgéntibus in me líbera me, Dómine.
Suscipe, sancte Pater, omnipotens ætérne Deus, hanc immaculátam hóstiam, quam ego indígnus fámulus tuus óffero tibi Deo meo vivo et vero, pro innumerabílibus peccátis, et offensiónibus, et neglegéntiis meis, et pro ómnibus circumstántibus, sed et pro ómnibus fidélibus christiánis vivis atque defúnctis: ut mihi, et illis profíciat ad salútem in vitam ætérnam. Amen.
Deus, qui humánæ substántiæ dignitátem mirabíliter condidísti, et mirabílius reformásti: da nobis per huius aquæ et vini mystérium, eius divinitátis esse consórtes, qui humanitátis nostræ fíeri dignátus est párticeps, Iesus Christus, Fílius tuus, Dóminus noster: Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus: per ómnia saecula sæculórum. Amen.
Top  Next
Offérimus tibi, Dómine, cálicem salutáris, tuam deprecántes cleméntiam: ut in conspéctu divínæ maiestátis tuæ, pro nostra et totíus mundi salute, cum odóre suavitátis ascéndat. Amen.
In spíritu humilitátis et in ánimo contríto suscipiámur a te, Dómine: et sic fiat sacrifícium nostrum in conspéctu tuo hódie, ut pláceat tibi, Dómine Deus.
Veni, sanctificátor omnípotens ætérne Deus: et bene ✠ dic hoc sacrifícium, tuo sancto nómini præparátum.
Lavábo inter innocéntes manus meas: et circúmdabo altáre tuum. Dómine: Ut áudiam vocem laudis, et enárrem univérsa mirabília tua. Dómine, diléxi decórem domus tuæ et locum habitatiónis glóriæ tuæ. Ne perdas cum ímpiis, Deus, ánimam meam, et cum viris sánguinum vitam meam: In quorum mánibus iniquitátes sunt: déxtera eórum repléta est munéribus. Ego autem in innocéntia mea ingréssus sum: rédime me et miserére mei. Pes meus stetit in dirécto: in ecclésiis benedícam te, Dómine.
Súscipe, sancta Trinitas, hanc oblatiónem, quam tibi offérimus ob memóriam passiónis, resurrectiónis, et ascensiónis Iesu Christi, Dómini nostri: et in honórem beátæ Maríæ semper Vírginis, et beáti Ioannis Baptistæ, et sanctórum Apostolórum Petri et Pauli, et istórum et ómnium Sanctórum: ut illis profíciat ad honórem, nobis autem ad salútem: et illi pro nobis intercédere dignéntur in coelis, quorum memóriam ágimus in terris. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Top  Next
S. Oráte, fratres: ut meum ac vestrum sacrifícium acceptábile fiat apud Deum Patrem omnipoténtem.
M. Suscípiat Dóminus sacrifícium de mánibus tuis ad laudem et glóriam nominis sui, ad utilitátem quoque nostram, totiúsque Ecclésiæ suæ sanctæ.
S. Amen.

Secreta
Annue, miséricors Deus: ut hóstias placatiónis et laudis sincéro tibi deferámus obséquio.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Top  Next
Praefatio
V. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
V. Sursum corda.
R. Habémus ad Dóminum.
V. Grátias agámus Dómino, Deo nostro.
R. Dignum et iustum est.

de Sancta Cruce
Vere dignum et iustum est, æquum et salutáre, nos tibi semper et ubíque grátias ágere: Dómine sancte, Pater omnípotens, ætérne Deus: Qui salútem humáni géneris in ligno Crucis constituísti: ut, unde mors oriebátur, inde vita resúrgeret: et, qui in ligno vincébat, in ligno quoque vincerétur: per Christum, Dóminum nostrum. Per quem maiestátem tuam laudant Angeli, adórant Dominatiónes, tremunt Potestátes. Coeli coelorúmque Virtútes ac beáta Séraphim sócia exsultatióne concélebrant. Cum quibus et nostras voces ut admítti iúbeas, deprecámur, súpplici confessióne dicéntes:

Sanctus, Sanctus, Sanctus Dóminus, Deus Sábaoth. Pleni sunt coeli et terra glória tua. Hosánna in excélsis. Benedíctus, qui venit in nómine Dómini. Hosánna in excélsis.
Top  Next
Canon
Te igitur, clementíssime Pater, per Iesum Christum, Fílium tuum, Dóminum nostrum, súpplices rogámus, ac pétimus, uti accepta habeas et benedícas, hæc ✠ dona, hæc ✠ múnera, hæc ✠ sancta sacrifícia illibáta, in primis, quæ tibi offérimus pro Ecclésia tua sancta cathólica: quam pacificáre, custodíre, adunáre et régere dignéris toto orbe terrárum: una cum fámulo tuo Papa nostro et Antístite nostro et ómnibus orthodóxis, atque cathólicæ et apostólicae fídei cultóribus.
Meménto, Dómine, famulórum famularúmque tuarum N. et N. et ómnium circumstántium, quorum tibi fides cógnita est et nota devótio, pro quibus tibi offérimus: vel qui tibi ófferunt hoc sacrifícium laudis, pro se suísque ómnibus: pro redemptióne animárum suárum, pro spe salútis et incolumitátis suæ: tibíque reddunt vota sua ætérno Deo, vivo et vero.
Top  Next
Communicántes, et memóriam venerántes, in primis gloriósæ semper Vírginis Maríæ, Genetrícis Dei et Dómini nostri Iesu Christi: sed et beati Ioseph, eiusdem Virginis Sponsi,
et beatórum Apostolórum ac Mártyrum tuórum, Petri et Pauli, Andréæ, Iacóbi, Ioánnis, Thomæ, Iacóbi, Philíppi, Bartholomaei, Matthaei, Simónis et Thaddaei: Lini, Cleti, Cleméntis, Xysti, Cornélii, Cypriáni, Lauréntii, Chrysógoni, Ioánnis et Pauli, Cosmæ et Damiáni: et ómnium Sanctórum tuórum; quorum méritis precibúsque concédas, ut in ómnibus protectiónis tuæ muniámur auxílio. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Top  Next

Hanc igitur oblatiónem servitutis nostræ, sed et cunctae famíliæ tuæ,
quaesumus, Dómine, ut placátus accípias: diésque nostros in tua pace dispónas, atque ab ætérna damnatióne nos éripi, et in electórum tuórum iúbeas grege numerári. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Quam oblatiónem tu, Deus, in ómnibus, quaesumus, bene ✠ díctam, adscríp ✠ tam, ra ✠ tam, rationábilem, acceptabilémque fácere dignéris: ut nobis Cor ✠ pus, et San ✠ guis fiat dilectíssimi Fílii tui, Dómini nostri Iesu Christi.
Qui prídie quam paterétur, accépit panem in sanctas ac venerábiles manus suas, elevátis óculis in coelum ad te Deum, Patrem suum omnipoténtem, tibi grátias agens, bene ✠ dixit, fregit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et manducáte ex hoc omnes.
Top  Next

HOC EST ENIM CORPUS MEUM.

Top  Next

Símili modo postquam coenátum est, accípiens et hunc præclárum Cálicem in sanctas ac venerábiles manus suas: item tibi grátias agens, bene ✠ dixit, dedítque discípulis suis, dicens: Accípite, et bíbite ex eo omnes.
Top  Next

HIC EST ENIM CALIX SANGUINIS MEI, NOVI ET AETERNI TESTAMENTI: MYSTERIUM FIDEI: QUI PRO VOBIS ET PRO MULTIS EFFUNDETUR IN REMISSIONEM PECCATORUM.


Hæc quotiescúmque fecéritis, in mei memóriam faciétis.
Top  Next

Unde et mémores, Dómine, nos servi tui, sed et plebs tua sancta, eiusdem Christi Fílii tui, Dómini nostri, tam beátæ passiónis, nec non et ab ínferis resurrectiónis, sed et in coelos gloriósæ ascensiónis: offérimus præcláræ maiestáti tuæ de tuis donis ac datis, hóstiam ✠ puram, hóstiam ✠ sanctam, hóstiam ✠ immaculátam, Panem ✠ sanctum vitæ ætérnæ, et Calicem ✠ salútis perpétuæ.
Top  Next

Supra quæ propítio ac seréno vultu respícere dignéris: et accépta habére, sicúti accépta habére dignátus es múnera púeri tui iusti Abel, et sacrifícium Patriárchæ nostri Abrahæ: et quod tibi óbtulit summus sacérdos tuus Melchísedech, sanctum sacrifícium, immaculátam hóstiam.
Súpplices te rogámus, omnípotens Deus: iube hæc perférri per manus sancti Angeli tui in sublíme altáre tuum, in conspéctu divínæ maiestátis tuæ: ut, quotquot ex hac altáris participatióne sacrosánctum Fílii tui Cor ✠ pus, et Sán ✠ guinem sumpsérimus, omni benedictióne coelésti et grátia repleámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Meménto étiam, Dómine, famulórum famularúmque tuárum N. et N., qui nos præcessérunt cum signo fídei, et dórmiunt in somno pacis. Ipsis, Dómine, et ómnibus in Christo quiescéntibus locum refrigérii, lucis pacis ut indúlgeas, deprecámur. Per eúndem Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Nobis quoque peccatóribus fámulis tuis, de multitúdine miseratiónum tuárum sperántibus, partem áliquam et societátem donáre dignéris, cum tuis sanctis Apóstolis et Martýribus: cum Ioánne, Stéphano, Matthía, Bárnaba, Ignátio, Alexándro, Marcellíno, Petro, Felicitáte, Perpétua, Agatha, Lúcia, Agnéte, Cæcília, Anastásia, et ómnibus Sanctis tuis: intra quorum nos consórtium, non æstimátor mériti, sed véniæ, quaesumus, largítor admítte. Per Christum, Dóminum nostrum.
Top  Next
Per quem hæc ómnia, Dómine, semper bona creas, sancti ✠ ficas, viví ✠ ficas, bene ✠ dícis et præstas nobis.
Per ip ✠ sum, et cum ip ✠ so, et in ip ✠ so, est tibi Deo Patri ✠ omnipotenti, in unitáte Spíritus ✠ Sancti,
omnis honor, et glória.
Per omnia saecula saecolorum.
R. Amen.
Top  Next
Preparatio Communionis

Orémus: Præcéptis salutáribus móniti, et divína institutione formati audemus dicere:

Pater noster, qui es in caelis, Sanctificetur nomen tuum. Adveniat regnum tuum. Fiat voluntas tua, sicut in coelo et in terra. Panem nostrum quotidianum da nobis hodie. Et dimitte nobis debita nostra, sicut et nos dimittimus debitoribus nostris. Et ne nos inducas in tentationem:
R. Sed libera nos a malo.
S. Amen.
Top  Next
Líbera nos, quaesumus, Dómine, ab ómnibus malis, prætéritis, præséntibus et futúris: et intercedénte beáta et gloriósa semper Vírgine Dei Genetríce María, cum beátis Apóstolis tuis Petro et Paulo, atque Andréa, et ómnibus Sanctis, da propítius pacem in diébus nostris: ut, ope misericórdiæ tuæ adiúti, et a peccáto simus semper líberi et ab omni perturbatióne secúri.
Per eúndem Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum.
Qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus.
V. Per omnia saecula saeculorum.
R. Amen.
Pax Domini sit semper vobiscum.
R. Et cum spiritu tuo.
Haec commíxtio, et consecrátio Córporis et Sánguinis Dómini nostri Iesu Christi, fiat accipiéntibus nobis in vitam ætérnam. Amen.
Top  Next
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: miserére nobis.
Agnus Dei, qui tollis peccáta mundi: dona nobis pacem.
Dómine Iesu Christe, qui dixísti Apóstolis tuis: Pacem relínquo vobis, pacem meam do vobis: ne respícias peccáta mea, sed fidem Ecclésiæ tuæ; eámque secúndum voluntátem tuam pacificáre et coadunáre dignéris: Qui vivis et regnas Deus per ómnia saecula sæculórum. Amen.
Dómine Iesu Christe, Fili Dei vivi, qui ex voluntáte Patris, cooperánte Spíritu Sancto, per mortem tuam mundum vivificásti: líbera me per hoc sacrosánctum Corpus et Sánguinem tuum ab ómnibus iniquitátibus meis, et univérsis malis: et fac me tuis semper inhærére mandátis, et a te numquam separári permíttas: Qui cum eódem Deo Patre et Spíritu Sancto vivis et regnas Deus in saecula sæculórum. Amen.
Percéptio Córporis tui, Dómine Iesu Christe, quod ego indígnus súmere præsúmo, non mihi provéniat in iudícium et condemnatiónem: sed pro tua pietáte prosit mihi ad tutaméntum mentis et córporis, et ad medélam percipiéndam: Qui vivis et regnas cum Deo Patre in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia saecula sæculórum. Amen.
Top  Next
Panem coeléstem accipiam, et nomen Dómini invocábo.
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
V. Dómine, non sum dignus, ut intres sub tectum meum: sed tantum dic verbo, et sanábitur ánima mea.
Corpus Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Top  Next
Quid retríbuam Dómino pro ómnibus, quæ retríbuit mihi? Cálicem salutáris accípiam, et nomen Dómini invocábo. Laudans invocábo Dóminum, et ab inimícis meis salvus ero.
Sanguis Dómini nostri Iesu Christi custódiat ánimam meam in vitam ætérnam. Amen.
Top  Next
Communio
Top  Next
Quod ore súmpsimus, Dómine, pura mente capiámus: et de munere temporáli fiat nobis remédium sempitérnum.
Corpus tuum, Dómine, quod sumpsi, et Sanguis, quem potávi, adhaereat viscéribus meis: et præsta; ut in me non remáneat scélerum mácula, quem pura et sancta refecérunt sacraménta: Qui vivis et regnas in saecula sæculórum. Amen.
Top  Next
Communio
Ps 25:6-7
Lavábo inter innocéntes manus meas, et circuíbo altáre tuum, Dómine: ut áudiam vocem laudis tuæ, et enárrem univérsa mirabília tua.
Top  Next
Postcommunio
S. Dóminus vobíscum.
R. Et cum spíritu tuo.
Orémus.
Cœléstis doni benedictióne percépta: súpplices te, Deus omnípotens, deprecámur; ut hoc idem nobis et sacraménti causa sit et salútis.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.


Oratio super populum
Orémus.
V. Humiliáte cápita vestra Deo.
Adésto supplicatiónibus nostris, omnípotens Deus: et, quibus fidúciam sperándæ pietátis indúlges; consuétæ misericórdiæ tríbue benígnus efféctum.
Per Dóminum nostrum Iesum Christum, Fílium tuum: qui tecum vivit et regnat in unitáte Spíritus Sancti Deus, per ómnia sǽcula sæculórum.
R. Amen.
Top  Next
Conclusio
S. Dóminus vobíscum.
M. Et cum spíritu tuo,
Top  Next
V. Ite, Missa est.
R. Deo grátias.
Pláceat tibi, sancta Trínitas, obséquium servitútis meæ: et præsta; ut sacrifícium, quod óculis tuæ maiestátis indígnus óbtuli, tibi sit acceptábile, mihíque et ómnibus, pro quibus illud óbtuli, sit, te miseránte, propitiábile. Per Christum, Dóminum nostrum. Amen.
Top  Next
Benedícat vos omnípotens Deus,
Pater, et Fílius, ✠ et Spíritus Sanctus.
R. Amen.
Top  Next
V. Dominus vobiscum.
R. Et cum spiritu tuo.
Initium +︎ sancti Evangélii secúndum Ioánnem
R. Glória tibi, Dómine.
Ioann. 1, 1-14.
Iunctis manibus prosequitur:
In princípio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum. Hoc erat in princípio apud Deum. Omnia per ipsum facta sunt: et sine ipso factum est nihil, quod factum est: in ipso vita erat, et vita erat lux hóminum: et lux in ténebris lucet, et ténebræ eam non comprehendérunt.
Fuit homo missus a Deo, cui nomen erat Ioánnes. Hic venit in testimónium, ut testimónium perhibéret de lúmine, ut omnes créderent per illum. Non erat ille lux, sed ut testimónium perhibéret de lúmine.
Erat lux vera, quæ illúminat omnem hóminem veniéntem in hunc mundum. In mundo erat, et mundus per ipsum factus est, et mundus eum non cognóvit. In própria venit, et sui eum non recepérunt. Quotquot autem recepérunt eum, dedit eis potestátem fílios Dei fíeri, his, qui credunt in nómine eius: qui non ex sanguínibus, neque ex voluntáte carnis, neque ex voluntáte viri, sed ex Deo nati sunt. Genuflectit dicens: Et Verbum caro factum est, Et surgens prosequitur: et habitávit in nobis: et vídimus glóriam eius, glóriam quasi Unigéniti a Patre, plenum grátiæ et veritatis.
R. Deo grátias.
Top  Next
Oratio Leonis XIII
S. Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum, benedicta tu in mulieribus et benedictus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus, nunc et in hora mortis nostrae. Amen.
S. Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum, benedicta tu in mulieribus et benedictus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus, nunc et in hora mortis nostrae. Amen.
S. Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum, benedicta tu in mulieribus et benedictus fructus ventris tui, Iesus.
O. Sancta Maria, Mater Dei, ora pro nobis peccatoribus, nunc et in hora mortis nostrae. Amen.

O. Salve Regina, Mater misericordiae, vita, dulcedo, et spes nostra, salve. Ad te clamamus, exsules filii Evae. Ad te suspiramus gementes et flentes in hac lacrymarum valle. Eia ergo, Advocata nostra, illos tuos misericordes oculos ad nos converte. Et Iesum, benedictum fructum ventris tui, nobis, post hoc exilium, ostende. O clemens, o pia, o dulcis Virgo Maria.
S. Ora pro nobis, sancta Dei Genitrix.
O. Ut digni efficiamur promissionibus Christi.

S. Orémus. Deus, refúgium nostrum et virtus, populum ad te clamantem propitius respice; et intercedente gloriosa, et immaculata Virgine Dei Genitrice Maria, cum beato Ioseph, eius Sponso, ac beatis Apostolis tuis Petro et Paulo, et omnibus Sanctis, quas pro conversione peccatorum, pro libertate et exaltatione sanctae Matris Ecclesiae, preces effundimus, misericors et benignus exaudi. Per eundem Christum Dominum nostrum. Amen.

O. Sancte Michaël Archangele, defende nos in proelio; contra nequitiam et insidias diaboli esto praesidium. Imperet illi Deus, supplices deprecamur: tuque, Princeps militiae Caelestis, satanam aliosque spiritus malignos, qui ad perditionem animarum pervagantur in mundo, divina virtute in infernum detrude. Amen.

S. Cor Iesu sacratissimum.
O. Miserere nobis.
S. Cor Iesu sacratissimum.
O. Miserere nobis.
S. Cor Iesu sacratissimum.
O. Miserere nobis.
Post Missa